جریان‌های بیش‌از‌حد می‌توانند خسارات بسیار جدی در سیستم‌های الکتریکی ایجاد کنند. برای محافظت در برابر این خطرات، تجهیزات حفاظتی مختلفی وجود دارد. فیوزها و کلیدهای قطع‌کننده از جمله تجهیزاتی هستند که در تأسیسات الکتریکی نصب شده و وظیفه محافظت در برابر جریان‌های بیش‌از‌حد را بر عهده دارند. اگر در یک سیستم الکتریکی فیوز یا کلید حفاظتی وجود نداشته باشد و در یک مدار تعداد زیادی دستگاه به‌طور هم‌زمان فعال شود، کابل حامل جریان آن مدار بیش‌از‌حد گرم شده، اتصال کوتاه رخ می‌دهد و احتمال آتش‌سوزی بالا می‌رود.

فیوزهای خودکار و فیوزهای کارتریجی سیلندری از مهم‌ترین تجهیزات حفاظتی در برابر جریان‌های بیش‌از‌حد محسوب می‌شوند. اگرچه هر دو نوع برای محافظت از سیستم‌های الکتریکی به‌کار می‌روند، اما تفاوت‌های اساسی دارند. انتخاب صحیح این تجهیزات مستلزم شناخت این تفاوت‌ها و ساختار سیستم الکتریکی مورد استفاده است.

فیوز خودکار (نوع کلید مینیاتوری)

در صورت بروز جریان اضافه‌بار، زمان واکنش فیوز خودکار کوتاه است و در نتیجه محافظت دقیق‌تری ارائه می‌دهد. با این حال، ظرفیت قطع آن نسبت به فیوزهای کارتریجی سیلندری کمتر است. این نوع فیوز با استفاده از مکانیزم‌های حرارتی و مغناطیسی در برابر جریان‌های بیش‌از‌حد محافظت می‌کند و پس از قطع مدار، قابلیت استفاده مجدد دارد. نصب آن به‌صورت ماژولار روی ریل استاندارد انجام می‌شود.

فیوز کارتریجی سیلندری

در صورت بروز اتصال کوتاه، زمان واکنش آن بسیار سریع‌تر از فیوز خودکار است. بنابراین، تجهیزات و تأسیسات الکتریکی در برابر اتصال کوتاه با دقت بیشتری محافظت می‌شوند. این نوع فیوز دارای ظرفیت قطع بالا بوده و با ذوب شدن سیم داخلی در اثر گرما، مدار را قطع می‌کند. با این حال، پس از عمل کردن، باید با فیوز جدید جایگزین شود و قابل استفاده مجدد نیست. استفاده از این نوع فیوز تنها در پایه مخصوص خود مجاز است.